คำวิเศษณ์

      คำวิเศษณ์คือคำที่ทำหน้าที่ขยายทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นขยายคำนาม ขยายคำสรรพนาม ขยายคำกริยา หรือแม้กระทั่งขยายคำวิเศษณ์ด้วยกันเอง โดยเพื่อให้เกิดความชัดเจนในประโยคนั่นเอง คำวิเศษณ์แบ่งออกเป็น   ๑๐ ชนิด ด้วยกัน ดังนี้

      ๔.๑ ลักษณวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์แสดงลักษณะ ได้แก่คำว่า สูง,ต่ำ,ดำ,ขาว,เตี้ย,ค่อม,หอม,เหม็น,จืด ฯลฯ

      ๔.๒ กาลวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์แสดงเวลา ได้แก่คำว่า เช้า,สาย,บ่าย, ค่ำ,ดึก,ตอนนี้,เดี๋ยวนี้ ฯลฯ

      ๔.๓ สถานวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์แสดงสถานที่ ได้แก่คำว่า ไกล, ใกล้,ซ้าย,ขวา,หน้า,หลัง ฯลฯ

      ๔.๔ ประมาณวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์แสดงปริมาณ ได้แก่คำว่า มาก, น้อย,หมด,ทุกคน,บางคน ฯลฯ

      ๔.๕ ประติชญาวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่แสดงการขานรับ ได้แก่คำว่า ค่ะ,ครับ,คะ,จ๊ะ,ขอรับ ฯลฯ

                  ***บางครั้งประติชญาวิเศษณ์นี้  ในทางภาษาศาสตร์จัดเป็นคำชนิดอื่นที่เรียกว่า  “คำอนุภาค”

      ๔.๖ ปฤจฉาวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์แสดงคำถาม ได้แก่คำว่า ใคร, อะไร,ไหน,ผู้ใด ฯลฯ โดยปฤจฉาวิเศษณ์จะอยู่ต้องติดกับคำนามเสมอ มิฉะนั้นจะเป็นปฤจฉาสรรพนาม และจะเป็นประโยคคำถามเท่านั้น ตัวอย่างเช่น

                คนไหนซื้อหนังสือเล่มนี้?

                ประเทศใดเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปีนี้?

      จะเห็นได้ว่า “ไหน” และ “ใด” ขยายคำนามที่อยู่ข้างหน้าทั้งสิ้น เพื่อให้เกิดความชัดเจนยิ่งขึ้น

      ๔.๗ นิยมวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ชี้เฉพาะเจาะจง ได้แก่คำว่า นี่,นั่น,โน่น,โน้น ฯลฯ โดยนิยมวิเศษณ์จะอยู่ต้องติดกับคำนามเสมอ มิฉะนั้นจะเป็นนิยมสรรพนาม และจะเป็นประโยคบอกเล่าหรือปฏิเสธเท่านั้น ตัวอย่างเช่น

                คนนั้นซื้อปากกา ๒ โหล

                บ้านนี้ทำบุญครั้งใหญ่

                วันนี้เดี๋ยวฝนก็ตกเดี๋ยวแดดก็ออก

      จะเห็นได้ว่า “นั้น” และ “นี้” ขยายคำนามที่อยู่ข้างหน้าทั้งสิ้น เพื่อให้เกิดความชัดเจนยิ่งขึ้น

      ๔.๘ อนิยมวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่ไม่ชี้เฉพาะเจาะจง ได้แก่คำว่า ใคร,อะไร,ไหน,ผู้ใด ฯลฯ โดยอนิยมวิเศษณ์จะอยู่ต้องติดกับคำนามเสมอ มิฉะนั้นจะเป็นอนิยมสรรพนาม และจะเป็นประโยคบอกเล่าหรือปฏิเสธเท่านั้น ตัวอย่างเช่น

                วิชาไหนเรียนสนุกสู้ภาษาไทยไม่ได้

                คนใดมีความรู้ย่อมเป็นที่ต้องการ

      จะเห็นได้ว่าทั้ง ทั้งปฤจฉาวิเศษณ์ นิยมวิเศษณ์ และอนิยมวิเศษณ์นั้นจะอยู่ติดกับคำนามเสมอไม่ว่าคำนามนั้นจะอยู่ข้างหน้าหรือข้างหลังก็ตาม
เพื่อขยายนามนั้นให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

      ๔.๙ ประติเษธวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่แสดงความปฏิเสธ ได้แก่คำว่า ไม่,มิใช่,ไม่ให้,บ่,มิได้ ฯลฯ  ตัวอย่างเช่น

                ผมไม่ใช่คนเลว

                เธอจะไปทางนั้นไม่ได้

      ๔.๑๐ ประพันธวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่ใช้เชื่อมประโยค เพื่อขยาย กริยา หรือวิเศษณ์ที่อยู่ข้างหน้าเพื่อทำให้เกิดความชัดเจนมากขึ้น ได้แก่คำว่า ผู้,ที่,ซึ่ง,อัน,เพื่อว่า,ให้ ฯลฯ ตัวอย่างเช่น

                เขาเป็นคนเก่งที่ใครๆไม่กล้าดูถูกเขา

                แม่ฉันทำความดีอันเป็นผลบุญต่อตัวท่านเอง

                ของเหล่านี้มีค่ามาก ซึ่งมิอาจประมาณค่าได้

       จะสังเกตว่า ประพันธวิเศษณ์จะอยู่ติดกับคำกริยาหรือคำวิเศษณ์เท่านั้น ซึ่งแตกต่างกันคำประพันธสรรพนาม ที่จะอยู่ติดกับคำนามหรือสรรพนามเท่านั้น เช่น

                คนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นพี่ฉัน         (ประพันธสรรพนาม)

                คนอ้วนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นพี่ฉัน (ประพันธวิเศษณ์)

About these ads
Categories: คำ ๗ ชนิด | ใส่ความเห็น

Post navigation

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com . The Adventure Journal Theme.

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: