“ไทย” หลากลักษณะ

           ภาษาไทยมีวิวัฒนาการมาตามลำดับ ตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชโดยพระโหราธิบดี ได้แต่งตำราเรียนภาษาไทยเล่มแรก ชื่อ จินดามณี ขึ้น ต่อมาในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กระทรวงธรรมการได้พิมพ์ตำราสยามไวยากรณ์เป็นแบบเรียน และเจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราธิบดีได้เรียบเรียงขึ้นใหม่โดยย่อจากตำราสยามไวยากรณ์ จนถึง พ.ศ. ๒๔๖๑ พระยาอุปกิตศิลปะสาร ได้ใช้เค้าโครงของตำราสยามไวยากรณ์แต่งตำราหลักภาษาไทยขึ้นใหม่ ซึ่งถือว่าเป็นตำราหลักภาษาไทยที่สมบูรณ์และเป็นแบบฉบับหลักภาษาไทยที่ใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน ลักษณะที่สำคัญของภาษาไทย มีดังนี้

      ๑. ภาษาไทยเป็นคำโดด คือ คำไทยแต่ละคำมีความหมายสมบูรณ์ในตัวเองและใช้ได้อย่างอิสระโดยไม่มีการเปลี่ยนรูปศัพท์ เช่น พ่อ แม่ สูง ต่ำ เป็นต้น

      ๒. คำไทยแท้ส่วนมากมีพยางค์เดียว คือ เป็นคำที่มีความหมายเข้าใจได้ทันที เช่น โอ่ง ไห ดิน น้ำ ลม ไฟ เป็นต้น ส่วนคำไทยแท้ที่มีหลายพยางค์มีสาเหตุมาจาก

                 ๒.๑ การปรับปรุงศัพท์ด้วยการลงอุปสรรคแบบไทย คือ การเพิ่มเสียงหน้าศัพท์ เช่น

                                 ชิด       —-       ประชิด

                                  ทำ        —-       กระทำ

                                  ลูกดุม   —-       ลูกกระดุม

                 ๒.๒ การกลายเสียง เป็นการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติของภาษา เช่น เสียงกร่อน

                                   หมากม่วง          —-        มะม่วง

                                   หมากพร้าว       —-        มะพร้าว

                                   สายเอว             —-        สะเอว

                                   ต้นไคร้              —-        ตะไคร้

      ๓. คำไทยแท้มีตัวสะกดตรงตามมาตรา เช่น คำที่เกี่ยวกับการต่อสู้ ได้แก่

                                   แม่กก  —-       ชก ศอก กระแทก โขก ผลัก

                                   แม่กด  —-       กัด ฟัด รัด อัด กอด ฟาด อัด

                                   แม่กบ  —-       ตบ ทุบ งับ บีบ จับ กระทืบ ถีบ

                                   แม่กง   —-       ถอง พุ่ง ดึง เหวี่ยง ทึ้ง

                                   แม่กน  —-       ชน ยัน โยน ดัน

                                   แม่กม  —-       โถม ทิ่ม รุม ทุ่ม

                                   แม่เกย —-       เสย ต่อย

                                   แม่เกอว —-     เหนี่ยว น้าว

      ๔. ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์ ซึ่งวรรณยุกต์นี้จะทำให้คำมีระดับเสียงและความหมายต่างกัน เช่น

                                   คา ค่า ค้า                     เขา เข่า เข้า

                                   นำ น่ำ  น้ำ                    เสือ เสื่อ เสื้อ

      ๕. ภาษาไทยมีการสร้างคำเพื่อเพิ่มความหมายให้มากขึ้น การเพิ่มคำในภาษาไทยมีหลายลักษณะ เช่น การประสมคำ คำซ้อน คำซ้ำ คำสมาส คำสนธิ ศัพท์บัญญัติ คำแผลง เป็นต้น

      ๖. การเรียงคำในประโยค การเรียงคำในประโยคของภาษาไทยนั้นสำคัญมาก เพราะถ้าเรียงคำในประโยคสลับกันจะทำให้ความหมายเปลี่ยนไป เช่น

                                   –          พ่อให้เงินผมใช้

                                   –          พ่อให้ใช้เงินผม

                                   –          พ่อให้ผมใช้เงิน

      ๗. คำขยายในภาษาไทยมักจะเรียงอยู่หลังคำที่ถูกขยาย เช่น

                                   –          แม่ไก่สีแดง

                                   –          เรือลำใหญ่แล่นช้า

      ๘. คำไทยมีคำลักษณนาม มีหลักการใช้ดังนี้

                 ๘.๑ ใช้ตามหลังคำวิเศษณ์บอกจำนวนนับที่เป็นตัวเลข เช่น

                                   –           นักเรียน ๑๐ คน

                                   –           แมว ๒ ตัว

                 ๘.๒ ใช้ตามหลังคำนามเพื่อบอกลักษณะคำนามที่อยู่ข้างหน้า เช่น

                                   –           หนังสือเล่มนั้นใครซื้อให้

                                   –           นกฝูงนี้มาจากไซบีเรีย

                         ยกเว้น การใช้ว่า “เดียว” แทนจำนวนนับ ๑ หน่วย ซึ่งจะอยู่หลังลักษณนาม เช่น

                                   –          ฉันเลี้ยงแมวไว้ตัวเดียว

                                   –          เขากินข้าวจานเดียว

      ๙. ภาษาไทยมีวรรคตอนในการเขียนและการพูด เพื่อกำหนดความหมายที่ต้องการสื่อสาร หากแบ่งวรรคตอนการเขียนผิดหรือพูดเว้นจังหวะผิด ความหมายก็จะเปลี่ยนไป เช่น

                                   –          อาหาร อร่อยหมดทุกอย่าง

                                   –          อาหารอร่อย หมดทุกอย่าง

      ๑๐. ภาษาไทยมีระดับการใช้ ระดับของภาษาแบ่งได้ดังนี้

                 ๑๐.๑ ระดับพิธีการ                  –           ใช้ในพิธีการสำคัญต่างๆ

                 ๑๐.๒ ระดับทางการ                –           ใช้ในโอกาสที่เป็นทางการ (ภาษาทางการ)

                 ๑๐.๓ ระดับกึ่งทางการ           –           ใช้ในโอกาสที่ไม่เป็นทางการ แต่ลดระดับโดยการใช้ภาษาสุภาพและเป็นกันเองมากขึ้น

                 ๑๐.๔ ระดับสนทนา                 –           ใช้ในโอกาสที่ไม่เป็นทางการ เช่น การพูดคุยทั่วไป

                 ๑๐.๕ ระดับกันเอง                  –           ใช้ในโอกาสที่ไม่เป็นทางการกับเพื่อนสนิท สามารถใช้ภาษาพูดหรือภาษาคะนอง

ใส่ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: