เสียงพยัญชนะไทย

        เสียงพยัญชนะ หรือ เสียงแปร เป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอแล้วถูกสกัดกั้นจากฐานต่างๆ จนเกิดเป็นเสียงก้องและเสียงไม่ก้อง

        ลักษณะของและหน้าที่ของเสียงแปร หรือ เสียงพยัญชนะ มีดังนี้

        ๑. เป็นเสียงที่เกิดจากลมบริเวณเส้นเสียงผ่านออกมาทางช่องว่างระหว่างเส้นเสียงแล้วกระทบกับอวัยวะต่างๆ ในช่องปากที่เรียกว่า “ฐานกรณ์” เช่น ริมฝีปากกับฟัน ฟันกับปุ่มเหงือก เป็นต้น

        ๒. มีทั้งเสียงก้องและเสียงไม่ก้อง

        ๓. พยัญชนะไม่สามารถออกเสียงตามลำำพังได้ต้องอาศัยเสียงสระช่วยจึงจะสามารถออกเสียงได้ เ่ช่น ใช้สระออช่วยออกเสียง ได้แก่ กอ ขอ คอ งอ เป็นต้น

        ๔. เสียงพยัญชนะสามารถปรากฎที่ต้นคำ โดยนำหน้าเสียงสระเรียกว่า “พยัญชนะต้น” และ ปรากฎหลังคำ โดยอยู่หลังเสียงสระเรียกว่า “พยัญชนะสะกด” หรือ “พยัญชนะท้าย”

        พยัญชนะไทย มี ๒๑ เสียง ๔๔ รูป ดังนี้

                ลักษณะของเสียงพยัญชนะ จำแนกได้ดังนี้

        หน่วยเสียงพยัญชนะต้น แบ่งออกเป็น ๒ ประเภท ดังนี้

๑.  เสียงพยัญชนะต้นเดี่ยว หมายถึง หน่วยเสียงพยัญชนะที่เป็นพยัญชนะต้นของพยางค์ ซึ่งมี ๒๑ เสียง ๔๔ รูป ดังได้กล่าวมาแล้วข้างต้น

๒. เีสียงพยัญชนะต้นประสม หมายถึง หน่วยเสียงที่มีพยัญชนะสองตัวประสมอยู่โดยใช้สระตัวเดียวกันร่วมกัน

                ๒.๑ อักษรควบ คือ พยัญชนะต้นสองตัวประสมกับสระตัวเดียวกัน โดยพยัญชนะตัวหลังจะเป็น  ร  ล  ว  เวลาออกเสียงเป็นพยางค์เดียวกัน เช่น ครบเครื่อง พลัด กวาง เป็นต้น  อักษรควบแบ่งเป็น ๒ ชนิด คือ

                        ๒.๑.๑ อักษรควบแท้ คือ พยัญชนะตัวหน้ากับพยัญชนะตัวหลังออกเสียงควบกล้ำกันสนิทเป็นพยางค์เดียว ในภาษาไทย มีทั้งสิ้น ๑๑ เสียง ๑๕ รูป ดังนี้

                        คำควบกล้ำที่ไทยไม่มีใช้ แต่ได้รับอิทธิพลมาจากภาษาอังกฤษและนำมาใช้  มี ๖ เสียง

                                /บร/  เบรก  บรั่นดี  บรอนซ์                      /บล/  บลูส์  บล็อก  เบลอ

                                /ดร/ ดรัมเยอร์  ดรีม  ดราฟต์                  /ฟร/  ฟรี  ฟรักโทส

                               /ฟล/  แฟลต  ฟลุต                                   /ทร/  แทรกเตอร์  ทรัมเป็ต

                        หมายเหตุ   “ทร” นั้นไม่ใช่อักษรควบแท้ เพราะไม่มีใช้ในภาษาไทย แต่เป็นคำที่ได้รับอิทธิพลมาจากภาษาสันสกฤต เช่น อินทรา, จันทรา, นิทรา เป็นต้น

                        ๒.๑.๒  อักษรควบไม่แท้ คือ พยัญชนะที่ควบกับพยัญชนะตัว  “ร”   แต่ออกเสียงเหมือนพยัญชนะต้นเดี่ยว เช่น จริง ไซร้  สร้าง  เศร้า เป็นต้น

                                ๒.๑.๒.๑ พยัญชนะต้นสองตัว ประสมกับสระตัวเดียวกัน โดยพยัญชนะตัวหลังเป็น ร เวลาออกเสียง จะออกเสียงเฉพาะเสียงพยัญชนะตัวหน้าเพียงตัวเดียว เช่น

                                                จร        –        จริง                                สร        –        สรวง , สร้าง , เสร็จ

                                                ซร       –        ไซร้                                ศร        –        เศร้า

                                ๒.๑.๒.๒ “ทร”  ออกเสียงเป็น “ซ” เ่ช่น ทรุดโทรม  ,  ทราย  ,  ทราม , อินทรี  เป็นต้น

        ๒.๒ อักษรนำ  คือ  พยัญชนะสองตัวประสมกัน ใช้สระตัวเดียวกันร่วมกัน เวลาออกเสียงจะต้องผันวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวหน้า แบ่งออกตามวิธีการออกเสียงได้ ๒ ชนิด คือ

                ๒.๒.๑ ออกเสียง ๑ พยางค์

                        –  “อ”  นำ  “ย”  มีอยู่ ๔ คำ คือ  อย่า , อยู่ , อย่าง , อยาก

                        –  “ห”  นำอักษรต่ำเดี่ยว ( ง  ญ  ย  น  ณ  ม  ร  ล  ว  ฬ ) เช่น  หงอน , หนัง , หนา , หรือ , หลาน เป็นต้น

                        *** จะสังเกตได้ว่า  เสียงวรรณยุกต์จะผันไปตามตัวนำ ยกตัวอย่างเช่น

                                “อย่า”  แยกได้ อ่า – ย่า  “อ่า” จะมีเสียง เอก แต่ “ย่า” มีเสียง โท  แต่คำว่า “อย่า” เป็นเสียงเอก

                                “หงอน” แยกได้  หอน – งอน “หอน” มีเสียงจัตว แต่ “งอน” จะมีเสียงสามัญ แต่คำว่า “หงอน” เป็นเสียงจัตวา

                ๒.๒.๒. ออกเสียง ๒ พยางค์

                        – อักษรสูง(ผ  ฝ  ถ  ฐ  ข  ฃ  ส  ศ  ษ  ห  ฉ) นำอักษรต่ำเดี่ยว( ง  ญ  ย  น  ณ  ม  ร  ล  ว  ฬ ) จะออกเสียงพยางค์ต้นเป็นสระ “อะ” กึ่งเสียง  ออกเสียงพยางค์หลังเหมือน ห นำ ผันวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวหน้า  เช่น  ไสว , สมอง , ขนม , ถนน , ผงาด เป็นต้น

                        – อักษรกลาง( ก  จ  ด  ต  ฎ  ฏ  บ  ป  อ ) นำอักษรต่ำเดี่ยว ( ง  ญ  ย  น  ณ  ม  ร  ล  ว  ฬ ) จะออกเสียงพยางค์ต้นเป็นสระ “อะ” กึ่งเสียง  ออกเสียงพยางค์หลังเหมือน ห นำ ผันวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวหน้า  เช่น  โตนด , ตลาด ,ปรอท , จรวด เป็นต้น

                        หมายเหตุ          อักษรสูง หรือ อักษรกลาง นำ อักษรต่ำคู่ ไม่นับว่าเป็นอักษรนำ เพราะเวลาผัน ไม่ผันวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวหน้า เช่น  ไผท , เผดียง , เสบียง , ถกล , ผกา  เป็นต้น เรียกคำเหล่านี้ว่า  “คำเรียงพยางค์”  ไม่ใช่  “อักษรนำ”

Categories: หน่วยเสียงในภาษาไทย | ใส่ความเห็น

เมนูนำทาง เรื่อง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: