วรรณกรรมแบบเดิม VS วรรณกรรมปัจจุบัน

สมพร มันตะสูตร (๒๕๒๕ : ๑๙-๒๐) ได้แสดงเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมแบบเดิม กับวรรณกรรมปัจจุบันไว้ดังนี้คือ

วรรณกรรมแบบเดิม
๑. แนวคิดในการเขียนเป็นแบบจินตนิยมไม่คำนึง ถึงความสมจริงและข้อเท็จจริง
๒. ยึดธรรมเนียมนิยมในการแต่งเคร่งครัดกล่าวคือ ต้องมีบทไหว้ครู บทชมโฉมชมความงามตาม ธรรมชาติ และคำนึงถึงรสทั้งสี่แห่งวรรณคดี เป็นสำคัญ (เสาวรจนี(เสาว ว. ดี, งาม. + รจนี ก. ตกแต่ง, ประพันธ์; ว. งาม), นารีปราโมทย์(นารี น. หญิง + ปราโมทย์ น. ความบันเทิงใจ, ความปลื้มใจ, ปราโมช ก็ว่า), พิโรธวาทัง(พิโรธ ก. โกรธเกรี้ยว ไม่สบอารามณ์ + วาทัง น. วาทะ คำพูด) และสัลปังคพิไสย(สัลล น. ความโศกโศกาเศร้าร่ำน้ำตานอง, ความเจ็บปวดแปลบ ๆ แลบแล่นในเนื้อใจ, การครวญคร่ำรำพันรำพึง / สัลลาป น. การพูดจากัน + องค์ น. บท, ชิ้น อัน, ตัว + พิไสย น. ความสามารถ ฤาจะแผลงมาจาก วิสัย ซึ่งแปลว่า ธรรมชาติของสิ่งนั้น ๆ ฤาสันดาน ก็อาจเป็นได้))
๓. จุดมุ่งหมายในการแต่งมุ่งที่ความสะเทือน อารมณ์เป็นสำคัญ
๔. การดำเนินเรื่องเน้นในเรื่องศิลปการใช้ถ้อยคำ อวดสำนวน กวีโวหารมากกว่าโครงเรื่องและ ตัวละคร
๕. เนื้อเรื่องซ้ำซาก มักมาจากเรื่องศาสนาชาดก เรื่องของเทพนิยาย พระผู้เป็นเจ้า สัตว์ ประหลาด ยักษ์ เทวดา และเขียนอยู่ในแวดวงของชนชั้นสูงวรรณกรรมแบบเดิม
๖. เน้นความเชื่อทางไสยศาสตร์ วาสนาบารมีและ โชคชะตาเป็นสำคัญ
๗. ฉาก ตัวละคร บรรยากาศในเรื่องนิยมสมมติ ขึ้นให้งดงาม
๘. นิยมร้อยกรองมากกว่าร้อยแก้วและมีความยาวมาก
๙. การเขียนบทรักนิยมใช้สัญลักษณ์ที่แนบ เนียน
๑๐. เนื้อเรื่องมักจะนำมาจากชาดกและเลียนแบบเรื่องเก่า
๑๑. การรับอิทธิพลของวรรณคดีต่างชาติไม่รับอย่างตรงไปตรงมา แต่รับมาโดยดัดแปลงให้สอดคล้องกับสภาพความเป็นอยู่และวัฒนธรรมไทย
๑๒. กลวิธีในการแต่งนิยมเรื่องเล่าเรื่อยไปตาม ปฏิทิน ไม่นิยมความซับซ้อน

วรรณกรรมปัจจุบัน
๑. แนวคิดในการเขียนเป็นแบบสมจริงที่เรียกว่า สัจนิยมมากขึ้นกว่าเดิน มีความสมเหตุสมผล มากขึ้น
๒. ไม่เคร่งครัดธรรมเนียมนิยมมากนัก ผู้แต่งมัก จะคำนึงถึงความคิดริเริ่มสร้างสรรค์มากขึ้น วรรณกรรมปัจจุบันจึงมักจะมีรูปแบบและแนว คิดแปลกใหม่ น่าติดตาม
๓. มีจุดหมายในการเขียนเพื่อเสริมความคิดเสริม ปัญญา สอดแทรกความรู้เข้าไปอย่างแนบ เนียน
๔. การดำเนินเรื่องยึดความสมจริงแห่งการ ดำเนินชีวิตของมนุษย์ในสังคมเป็นสำคัญ
๕. นิยมเขียนเรื่องและเหตุการณ์ที่อยู่ใกล้ตัว มุ่งแสดงปัญหาและความเป็นไปในสังคมมากกว่าเรื่องเฟ้อฝัน
๖. ผู้แต่งมักจะเน้นให้ผู้อ่านเห็นความเป็นจริงใน สังคม ชี้นำให้ต่อสู้กับชีวิตตามความจริง ไม่ยอมแพ้โชคชะตา
๗. ฉาก ตัวละคร บรรยากาศ มักจะนำมาจาก ชีวิตจริง
๘. นิยมร้อยแก้วมากกว่าร้อยกรอง หากเป็นร้อย กรองนิยมร้อยกรองสั้น ๆ
๙. เขียนถึงบทรักตรงไปตรงมามากขึ้น
๑๐. แสวงหาข้อเท็จจริง ข้อมูล ก่อนเขียนเรื่องไม่นิยมเลียบแบบ นิยมสร้างโครงเรื่องด้วยตนเองเป็นการแสดงฝีมือให้เห็นชัด
๑๑. หากจะรับอิทธิพลต่างประเทศก็รับอย่างไม่รู้สึกว่ารับมา เพราะอิทธิพลต่างประเทศแทรกเข้าจนแยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งใดคือของเรา สิ่งใดคือสิ่งที่รับมา
๑๒. นิยมดำเนินเรื่องหลายแบบ ทั้งตามปฏิทิน และย้อนปฏิทิน นิยมความซับซ้อน

Categories: หน่วยเสียงในภาษาไทย | 4 ความเห็น

เมนูนำทาง เรื่อง

4 thoughts on “วรรณกรรมแบบเดิม VS วรรณกรรมปัจจุบัน

  1. วราภรณ์ บุญภักดี
    5/5 เลขที่ 26
    ฉายา เรนนี่นิ้วหนอน

  2. pg

    ปวันพัชร แนวทัศน์
    5/5 เลขที่ 21
    ฉายา เจ๊แว่น

  3. pg

    รัชฎาพร หงษ์อะมอน
    5/5 เลขที่ 23
    ฉายา ปี้หน้าหมา

  4. อาภาภัทร

    นางสาวอาภาภัทร กลิ่นสักโก
    ม.5/5 เลขที่16
    ฉายา โรเนียว บีกาโซ่

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: